vrijdag 10 december 2010

de schoenen van Sadi


Vandaag hebben wij een workshop gegeven bij Taalwijzer, in Amsterdam Zuidoost.
De docent heeft de groep al voorbereid en ook gevraagd of zij iets konden meenemen dat hoort bij een persoonlijk ritueel.
Sadi, een Irakees van Koerdische afkomst, liet ons heel trots een paar schoenen zien. Handgemaakte schoenen, van koeienleer waarover een fijn breisel is bevestigd.
Op 21 maart, als de zon pal boven de evenaar staat, trekt hij voor het eerst dat jaar deze schoenen (bij voorkeur een nieuw paar) aan.
Noroez (letterlijk: nieuwe dag) wordt dan gevierd, de eerste dag van het nieuwe jaar volgens de Perzische kalender, maar ook de terugkeer van de zon en van het licht.
Het is de dag dat mensen nieuwe kleren aantrekken, lekkere hapjes eten, bij elkaar op bezoek gaan en cadeautjes geven. Het is een feest waarvoor de huizen grondig worden schoongemaakt en versierd met bloemen, slingers en allerlei mooie voorwerpen. En het is dus de dag waarop de mooie handgemaakte schoenen voor het eerst gedragen mogen worden. Mits het niet regent mogen ze de rest van de zomer aan blijven.

woensdag 8 december 2010

Eind december gaan wij een wassie nemen!

In Gein zijn wij op bezoek geweest bij mevr. Ceder. Zij is geboren in Suriname en is in Ghana chief van het Akan volk.
Zij heeft ons het recept gegeven om een wassie (spiritueel bad) te nemen. Men doet dit om het oude jaar af te sluiten en het nieuwe jaar met veel voorspoed te beginnen. Er bestaan verschillende recepten en dit is er 1:

Voordat je begint neem je Heineken bier (mevr. Ceder prefereert Grolsch).
Giet het bier over je lichaam.
Maak een kruis met timmerman's krijt in een kalebas.
Giet warm water in een grote teil.
Doe hierbij:
zeven geesten water,
bloemen (rozen zijn gewild, maar neem wat jij mooi vindt),
florida water,
heliotroop,
lekkere parfum,
en mevr. Ceder doet er ook een aantal stokjes kaneel bij.
Dan giet je met de kalebas het lekker geurende water over je heen en heb je een goed gesprek met jezelf.

Aan het einde van het bezoek hebben wij een kalebas gekregen om zelf een wassie te kunnen uitvoeren. Later komen deze kalebassen in de rituelenkar terecht. Alle ingrediënten voor ons spiritueel bad gaan we binnenkort bij een rituelenwinkel in zuidoost kopen.

Mevrouw Ceder wil dat we ook nog wat achtergrond informatie geven over hoe winti in de Bijlmer is beland:
Omstreeks 1530 is een aanvang gemaakt door de Portugezen met de slavenhandel. Later gingen ook andere Europese landen zich bezig houden met de slavenhandel, waaronder Nederland.
In het totaal werd er zo'n 75 miljoen slaven uit Afrika gehaald. De slaven kwamen terecht in Cuba, Puerto Rico, Trinidad, Jamaica, Haïti, de Dominicaanse republiek, Brazilië, Argentinië, Venezuela, Noord-Amerika en de Guyana's waaronder Suriname.
Een Afrikaanse priester zegt hier het volgende over:

'Voor een volk dat zo beroofd werd van zijn fundamentele, sociale en morele structuren is het een wonder dat de spirituele en religieuze concepten konden blijven voortbestaan.'

Hieronder zien we een aantal ingrediënten voor misschien wel uw wassie aan het einde van dit jaar!

zaterdag 4 december 2010

Sinterklaasje...

kom maar binnen bij Afro Beauty Centre op Ganzenhoef waar alle medewerksters graag met u op de foto gaan!

vrijdag 3 december 2010

Navelstreng en moederkoek

Placenta vormt samen met de navelstreng het begin van alle leven. Sommige culturen bewaren de placenta een leven lang om het uiteindelijk te begraven samen met het dode lichaam.
In de Filippijnen wordt de navelstreng aan het plafond gehangen, hierdoor zou het kind sterker worden.
In Japan gaat de placenta in een cilindervormige houten doos. De priester duidt vervolgens een plaats rond het huis aan waar deze moet worden begraven. Is de pasgeborene een jongen dan wordt de placenta samen met een vulpen en inkt begraven. Bij een meisje hoort naald en draad.
Turkse ouders die de wens hebben dat hun pasgeborene later een bepaalde richting uit gaat zorgen ervoor dat de navelstreng op die plek wordt begraven. De navelstreng wordt bijvoorbeeld begraven bij een school, een rechtbank, een ziekenhuis, een moskee... en dan bij voorkeur binnen. Het spreekt voor zich dat dit stiekem gebeurt!

Ook in Nederland wordt de navelstreng en placenta wel begraven. De zus van Nynke heeft het bijvoorbeeld ook gedaan en zij heeft op de bewuste plek een boom geplant.

donderdag 2 december 2010

3

Wat een warmte geeft Foe Ooi Leeuw (woongemeenschap voor Chinese oudere migranten) bij dit koude weer! Beneden in de keuken is men druk met majong en kaartspelen.
Wij mochten op bezoek bij een oudere Chinese mevrouw. Zij is boeddhist en heeft een altaar (meegenomen uit Hong Kong) in haar woning staan. Daar bidt zij iedere dag voor de grootvader en overgrootmoeder van haar man. Alles gebeurt hier in drieeën:

3 wierook stokjes worden gebruikt,
3 maal buigen,
3 speciale kopjes thee worden ingeschonken.

Op ons blog laat ze voor u speciaal wat zien.
Dat lijkt haar overigens wel wat, dat haar dochter in Canada en andere familieleden in China haar hier kunnen bekijken.

vrijdag 26 november 2010

Zalving van begin tot eind

We zijn kind aan huis bij de Nieuwe Stad!
Predikante Ilona Fritz heeft ons vandaag ingewijd in de rituelen van de Evangelisch Lutherse gemeente. Men zingt veel en er wordt veel aan handoplegging gedaan.











Een mooi ritueel vond ik de zalving. Deze wordt uitgevoerd bij de doop van een kind en bij een stervende.
Bij de laatste zalving staat de hele familie om het bed van de stervende. Eerst wordt een kaars (de paaskaars) aangestoken. Daarna wordt er gebeden en gezongen, zodat een stuk verdriet wordt opgevangen en men bewust wordt van het naderende einde. Dan is het moment aangebroken dat men de zalving toepast op het voorhoofd, de handen en de bovenkant van de voeten. De handen van alle aanwezigen worden op het lichaam gelegd en soms zalft de familie ook mee. Men kan de zalving zien als een vergeving van alles wat niet goed is gegaan in het leven.











De zalf is geurrijk. Het is een soort olie. Ook de voeten van Jezus zijn ooit gezalfd door een vrouw die niets anders had om te geven.
Ilona maakt deze zalf zelf en wij zijn vereerd dat zij een potje afstaat voor onze rituelenkar.

donderdag 25 november 2010

Ik? nee hoor

1.'Nee, ik heb geen rituelen. Er zijn heel veel mensen die daar nog wel aan doen, maar ik voed mijn kinderen Nederlands op. Vroeger kregen wij op onze verjaardag altijd BB met R (bruine bonen met rijst), maar tegenwoordig kun je elke dag bruine bonen eten.
Ik heb me wel aangekleed voor vandaag, de Onafhankelijkheidsdag van Suriname. Nu al 35 jaar geleden. Die angasi (doek) op mijn hoofd en de panji die ik om heb doe ik alleen met speciale vieringen aan.
Toen mijn kinderen zijn geboren heb ik de navelstreng en de placenta begraven. Ja, dat is toch wel een ritueel he? Ik heb geen tuin dus het ligt op een speciaal plekje in het park. Daar ga ik regelmatig naar toe'



2.'Ik ken geen rituelen. Alleen keiharde euro's. Dat beeld boven de deur? Ja dat hebben alle zakenmannen om hen te beschermen. Dat is Kwan, of Kwan Kung. Hij staat zo hoog boven de deur zodat hij alles hier in mijn winkel in de gaten kan houden.
Ja, hij heeft een blikje bier, dat is om hem gunstig te stemmen. Elk jaar op oudejaarsavond giet ik het bier voor de drempel in mijn winkel en dan krijgt Kwan een nieuw blikje bier.'